حجت الاسلام و المسلمین علیرضا نعمتی آموزه های حجت الاسلام علیرضا نعمتی
بسمه تعالی
خدمت اعضاء محترم محضر قرآن می رسانیم که این توضیحات در مورد آیه دوم سوره مبارکه کهف در جلسه دیگری بوده که بتازگی به فایل آن دست پیدا کردهایم که خدمتتان ارائه میشود
أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ ٱلشَّیْطَانِ ٱلرَّجِیم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
📙دربارهٔ آیات سوره مبارکه کهف صحبت میکنیم. یک آیه از ابتدای سوره، در نظرم بود بیان کنم که قبلاً به آن اشاره نکرده بودیم و آن آیه دوم این سوره است.
در آیه اول میفرماید:
✨«الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَنْزَلَ عَلَىٰ عَبْدِهِ الْكِتَابَ وَلَمْ يَجْعَلْ لَهُ عِوَجًا؛ (کهف/۱)
: حمد خدایی را که بر بندهاش کتاب را نازل کرد و در آن هیچگونه اعوجاج و کجی و انحرافی قرار نداد».
✨«قَيِّمًا لِيُنْذِرَ بَأْسًا شَدِيدًا مِّن لَّدُنْهُ؛ (کهف/۲)
: آن را قیّم و برپاکننده قرار داد تا انذار کند و هشدار بدهد بأس شدید را».
🔸روی بأس شدید ما صحبتی داریم که مطرح شود. قبلاً مطالبی در مورد این آیات گفته بودیم ولی این مطلب را اشاره نکرده بودیم.
روایاتی دارد که این «بَأْسِ شَدِید» وجود مبارک علیبنابیطالب (علیهالسّلام) است که از جانب پیغمبر اکرم (صلّیاللهعلیهوآلهوسلّم) باید مردم را تربیت کند و درستشان کند.
قرآن و عترت دو بخش هستند. به قول معروف، در اصطلاح فارسی میگوییم: آموزش و پرورش.
یک آموزش داریم، یک پرورش داریم.
قرآن «آموزش» است و عترت «پرورش» است.
🔅در آیه اول میفرماید:
«حمد خدایی که کتاب را نازل کرد بر بندهاش و این کتاب، کلام پروردگار، علمِ خالص است و هیچ اعوجاجی در آن نیست».
آموزشِ کامل انسانیت در آن است. آموزش آدم شدن، آموزش کمالات روحی، آموزشِ اینکه چطور زندگی کنیم. اما در زندگی آموزشِ تنها، کافی نیست. منبر رفتن آموزش است، پای منبر نشستن آموزش است، یک پرورش لازم دارد.
قرآن کریم، آموزشِ حقایق است و این آموزش در عالم ارواح، قبل از خلقت دنیاییِ ما داده شده است.
📙الآن هم قرآن آن آموزشهایی که داده شده را یادآوری میکند اما پرورشش مانده.
پرورشش علیبنابیطالب (عليهالسّلام) است، پرورشش حسنبنعلی تا وجود مبارک آقا امام زمان (علیهمالسّلام) است.
ببینید آیهٔ اول میفرماید:
✨«الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَنْزَلَ عَلَىٰ عَبْدِهِ الْكِتَابَ وَلَمْ يَجْعَلْ لَهُ عِوَجًا» (کهف/۱)
خدا را سپاس میگوییم که این کتاب را نازل کرد. اگر این کتاب را نازل نمیکرد، ما چه میدانستیم چه چیزی خوب و چه چیزی بد است و خوب و بد را تشخیص نمیدادیم.
✴️اگر از همان عالم ارواح این آموزشها نبود، حتی روایت دارد که مردم نمیفهمیدند که خدا چیست.
اینکه ما راحت از سن بچگی به بچه میگوییم خدا و کمکم میآییم جلو و میبینیم خدا را راحت میفهمد، بد و خوب را میفهمد، نه اینکه الآن اینجا یاد گرفته، این در روح ذخیره شده، الآن پردهاش را که یک مقدار برمیداریم، تأیید میکند و خوب و بد را میفهمد.
آنجا آموزش داده شد که توحید چیست؟
خدا چیست؟
✨«وَلَوْ لا ذَٰلِكَ؛
: اگر این نبود».
🔸روایت میفرماید:
خلق نمیدانستند چه کسی به آنها روزی میدهد؟ خدا چیست؟
از خدا شناختی پیدا نمیکردند. ما از علم و معرفت، خالیِ خالی بودیم.
وقتی که خدای تعالی در دنیا قرآن را به این صورت نازل فرموده..
البته در پیامبران قبلی هم همین حقایق، بهصورت پراکنده تذکر داده میشد منتها در قرآن، دیگر جمعِ کاملش را شده.
برای اینکه این آموزشها پیاده شوند، ما یک برپا کننده و یک پرورشدهنده میخواهیم.
یک معلمی که بیاید بالای سرمان و دست ما را بگیرد و روی ما کار کند.
آن در آیهٔ دوم است.
✨«قَیِّماً؛
: این کتاب برپاکننده است».
یعنی انسان را برپا میکند، آموزشهای اعضاء و جوارحِ انسانيت را بهوجود میآورد.
✨«لِيُنْذِرَ بَأْسًا شَدِيدًا مِّن لَّدُنْهُ» (کهف/۲)
تا هشدار دهد به مردم که بأسشدیدی یعنی سختیِ یک معلمی که پیگیرِ کار باشد و اینها را روی مردم پیاده کند، این را به مردم هشدار دهد که علیبنابیطالب (عليهالسّلام) هست که این آیات را روی مردم پیاده کند.
این مطلبی است که روایات اشاره دارند که «بأس شدید» منظور وجود مبارک امیرالمؤمنین (عليهالسّلام) است.
ادامه دارد…
شوال ۱۴۳۷
مرداد ماه /۱۳۹۵
حجتالاسلام والمسلمین علیرضا نعمتی حفظهاللهتعالی
