حجت الاسلام و المسلمین علیرضا نعمتی آموزه های حجت الاسلام علیرضا نعمتی
- ارتباط #سوره_اعلی با مقام ولایت امیرالمؤمنین و ائمه اطهار علیهمالسّلام
- ائمه اطهار «اسمالله» یعنی نیکوترین نشانههای خداوند هستند.
- اسم پروردگارت را معصوم و پاک و بی عیب ونقص بدان.
- احکام یعنی عملت مطابق با عمل ائمه اطهار علیهمالسلام باشد.
- ما دراین عصر غیبت در غیبت امام زمان مقصر هستیم.
- خدای تعالی در اذن ظهور امام زمان علیهالسلام منتظر ماست.
- نکند در غیبت امام زمان شریک باشیم!
- هر لحظه از غیبت امام زمان هزاران مصیبت به همراه دارد.
- منتظران واقعی امام زمان باید اعمالشان صالح باشد.
- با تربیت نفست گره از کار امام زمانت باز کن.
- از فاطمه زهرا علیهاالسلام بخواهیم ما را دریاری امام زمان کمک کنند
اَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
✨”اَللهمَّ کُن لولیَّک الحُجةِ بنِ الحَسَنِ صَلَواتُکَ عَلَیهِ وَ عَلی ابائهِ فی هذهِ السّاعةِ، وَ فی کُلّ ساعَة وَلیّا وَ حافظاً وقائِداً وَ ناصِراً وَ دَلیلاً وَ عَیناً حَتّی تُسکِنَهُ اَرضَکَ طَوعاً وَ تُمَتّعَهُ فیها طَویلاً”
هدیه به پیشگاه مقدس آقا امام زمان ارواحنافداه و جهت تعجیل در امر فرج آن حضرت صلواتی هدیه بفرمایید.
💠در این ایام غیبت و خانهنشینی آقا امام زمان عجّلاللهتعالیفرجهالشّریف چیزی که باید دل یک شیعه را به درد بیاورد؛ وضعیت وجود مبارک آن حضرت است که شاید ما از آن غافل هستیم که آقایمان امام زمان ارواحنافداه در چه وضعیتی زندگی میکنند.
📚موضوعی که ما برای صحبت انتخاب کردیم؛ توضیحاتی درباره سوره مبارکه «اعلی» است که خواهش دارم توجه کافی بفرمایید.
ارتباط این سوره مبارکه با مقام ولایتِ امیرالمؤمنین و ائمه اطهار علیهمالسّلام برایمان یک قدری واضح شود.
🖋در روایت دارد که حضرت رسول صلّیاللهعلیهوآلهوسلّم این سوره را دوست میداشتند. روایتش همین مقدار را دارد و علتش در روایت ذکر نشده.
خب شاید بگویید: کلّ قرآن کلام خداست. طبیعی است که دوست بدارند.
عرض کنم که علتی که من میتوانم بیان کنم این است که: «این سوره مبارکه چون مقام آقا امیرالمؤمنین علیهالسّلام را بلند میکند؛ مورد علاقه آقا رسول الله صلّیاللهعلیهوآلهوسلّم است».
البته این موضوع نه فقط در مورد آقا امیرالمؤمنین علیهالسّلام بلکه در مورد همه ائمه اطهار علیهمالسّلام صادق است.
این تسبیحی که اول سوره مبارکه «اعلی» ذکر شده که «سَبِّح» یعنی «تسبیح کن»؛ مستقیماً مرتبط با وجود مبارک دوازده امامِ معصوم عليهمالسّلام است.
دلایلش این است که میفرماید:
“سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى” (اعلی/۱)
این اولین آیه است.
درباره «بِسْمِ ٱللَّٰه» در شبهای گذشته توضیح دادم.
«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ» در همه سورهها معرفت مقام امام علیهالسّلام است. چون امام «إسمُ الله» است.
در زیارت امیرالمؤمنین علیهالسّلام عرض میکنیم:
السَّلامُ عَلَى اسْمِ اللّٰهِ الرَّضِيِّ؛
: سلام به آقا امیرالمؤمنین علیهالسّلام. اسمی است که خدا از آن راضی است”.
یعنی اینقدر خداوند آقا امیرالمؤمنین را دوست دارد و اینقدر به پیغمبر اکرم سفارشش را میکند!
در بعضی از روایات دارد که حضرت که به معراج رفتند؛ به جایی رسیدند که دیگر جبرئیل هم نمیتوانست از آنجا عبور کند.
حضرت جبرئیل گفت:
لَوْ دَنَوْتُ أَنْمُلَةً لَاحْتَرَقْتُ؛
: اگر یک بند انگشت جلوتر بیایم، آتش میگیرم”.
یعنی خدای تعالی بیشتر از این حد به حضرت جبرئیل اجازه ورود نمیدهد.
حالا درست است مقام حضرت جبرئیل بهگونهای است که اگر به کره زمین اشاره کند، هست و نیست میشود.
این قدرتی است که خداوند به ملائکه میدهد ولی اینها خادمان چهارده معصوم علیهمالسّلام هستند.
لذا در همین حدیث کساء وقتی حضرت جبرئیل میخواهد بیاید خدمت اهل بیت علیهمالسّلام به خدای تعالی عرض میکند:
“اَتَاْذَنُ لى اَنْ اَهْبِطَ اِلَى الاْرْضِ لاِکُونَ مَعَهُمْ سادِساً؛
: خدایا! آیا اذن میدهی که من به زمین فرود بیایم و ششمین اینها شوم؟”.
ششمین نفر، نه از نظر مقام بلکه از نظر تعداد. چون مقام چهارده معصوم علیهمالسّلام را هیچ احدی، هیچ پیغمبری، هیچ ملَکی و.. نمیتواند داشته باشد.
قشنگ در «زیارت جامعه»، خودش فرموده:
“لا مَلَكٌ مُقَرَّبٌ وَلَا نَبِيٌّ مُرْسَلٌ وَلَا دَنِيٌّ”
هیچ کس به مقامِ شما اهل بیت نیست. علتش هم یک خصوصیتی است که در همین حدیث کساء ذکر شده.
چون همیشه مثال زدم و این مثال را از زیارت اربعین امام حسین و از مجموع آیات و روایات استفاده میکنیم.
اگر بهعنوان مثال، کلّ خلقت را مثل یک آدمی در نظر بگیریم؛ جایگاه چهارده معصوم علیهمالسّلام «مغز» است.
اگر نباشند، هیچی به هیچی نیست. چون خداوند، علم را در آنها ذخیره کرده. خدای تعالی علم را در وجود مبارک آنها ریخته.
در زیارت «آلیاسین» به امام زمان ارواحنافداه عرض میکنیم:
“وَ الْعِلْمُ الْمَصْبُوبُ؛
: تو علم ریختهشدهای”.
اینها هم که الکی نیست!
قبلاً گفتم: اگر کلّ خلقت را مثل یک بدن در نظر بگیرید؛ هیچ کدام از اعضای بدن اصلاً قابل مقایسه با مغز نیستند. اگر مغز نباشد، هیچ کدام از اعضای بدن قابلیت کار ندارد.
لذا خدای تعالی میفرماید: «محور خلقت، فاطمه است و پدرش و شوهرش و فرزندانش».
➖چرا محور هستند؟
➖چون «مرکز علم» هستند.
🔺علم است که راهگشاست. خدای تعالی «علم» را ریخته در وجود مقدس رسول اکرم و سیزده معصوم علیهمالسّلام.
حضرت جبرئیل اجازه میگیرد: «خدایا! من میتوانم ششمین اینها باشم؟».
نه از نظر مقام! عرض کردم مقام چهارده معصوم علیهمالسّلام «مقام مغز» است. حضرت جبرئیل بهعنوان خادم میآید در پیشگاه آنها.
💎حضرت رسول صلّیاللهعلیهوآلهوسلّم میفرمایند:
✨”وَ إِنَّ الْمَلَائِکَةَ لَخُدَّامُنَا وَ خُدَّامُ مُحِبِّینَا؛
: ملائکه قطعاً خادمان ما و خادمان دوستداران ما هستند”.
حضرت جبرئیل خادم چهارده معصوم علیهمالسّلام است. ملائکۀ ردههای پایینتر، خادمان ردههای پایینتر از انبیاء و اولیاء هستند.
خدای تعالی به حضرت جبرئیل اذن میدهد. باز حضرت جبرئیل که به محضر رسول خدا صلّیاللهعلیهوآلهوسلّم فرود میآید، عرض میکند:
✨”فَهَلْ تَاْذَنُ لِی یَا رَسُولَ اللَّه؛
: اجازه میفرمایید که من بیایم زیر این کساء که شما پنج نفر زیرش نشستید و ششمینِ شما باشم؟”.
📚«اسم خدا» ائمه اطهار علیهمالسّلام هستند. خدای تعالی میفرماید:
✨«وَلِلّهِ الأَسْمَاء الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا؛(اعراف/١٨٠)
: برای خدا نیکوترین اسمهاست. پس خدا را با آن نیکوترین اسمها بخوانید».
«أسْمَاء»، «حُسنَی» داریم و «حَسَن» داریم.
«حُسْنَی» یعنی «نیکوترین». نیکوتر از این اسمها نیست.
💥ولی اسمهای نیکو هم هست. مثلاً اسم حضرت عیسی، اسم حضرت موسی، اسم حضرت ابراهیم، اینها «أسمَاءِ حَسَن» هستند.
💥ولی «حُسْنَی» چهارده معصوم علیهمالسّلام هستند. چون بالاترین مقام، آنها هستند.
🔺اینها مطالبی نیست که فکر کنید فقط ما میگوییم حتی در بعضی تفاسیرِ اهل سنت هم به همین آیۀ «أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ» در مورد «مباهله» استدلال میکنند.
فخر رازی در تفسیرش ظاهراً اگر اشتباه نکنم میگوید: ما میدانیم رسول خدا افضل از تمام پیامبران است. خب علیابنابیطالب که نفس رسول الله است. خدای تعالی او را نفس رسول الله دانسته پس امیرالمؤمنین علیهالسّلام او هم از انبیاء بالاتر است.
💎ائمه علیهمالسّلام فرمودند:
✨”نَحْنُ وَ اللَّهِ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَی؛
: به خدا قسم ما آن نیکوترین اسمهای خدا هستیم”.
شبهای گذشته گفتم: «اسم» یعنی «نشانه».
اسم شما نشانۀ شماست.
➖مثلاً میگویند: این آقا کی هستند؟
➖آقای فلان.
اسمتان نشانۀ شماست.
ائمه اطهار علیهمالسّلام «نشانههای خدا» هستند. يعنی اگر خدا را میخواهی بشناسی؛ اسم خدا اینها هستند. خدا را نشان میدهند.
خدا را میخواهی بشناسی؟
اینها «وَجْهُ الله» هستند. «وجه» یعنی «صورت خدا». [اینها مثال است]
خدا که صورت ندارد؟
امام رضا علیهالسّلام میفرمایند: «صورتِ خدا انبیاء و ائمه اطهار علیهمالسّلام هستند».
مثال شده. یعنی صورت شما، نشاندهندۀ وجود شماست. کسی میخواهد شما را بشناسد، از صورتتان میشناسد. آدم که از پشت سر، کسی را نمیشناسد! از صورتش میشناسد.
لذا ائمه اطهار علیهمالسّلام چون خداوند را کامل نشان میدهند؛ شدند «وَجْهُ الله» یعنی «چهرۀ خدا».
یعنی خدای تعالی را از روی ائمه میشود شناخت. نه اینکه خدا جسم باشد و چهره داشته باشد.
این مثالها در قرآن هم هست:
«فَأَيْنَمَا تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ» (بقره/١١۵)
«وَيَبْقَىٰ وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ» (الرحمن/٢٧)
که امام رضا عليهالسّلام میفرمایند: ما «وَجْهُ الله» هستیم.
«یَدُالله» هم هست. «عَیْنُالله» هم هست. «أذُنُ الله» هم هست. «لِسَانُالله» هم هست. «جَنْبُالله» هم هست.
یعنی انگار خداوند خودش را به یک آدم تشبیه کرده.
برای اینکه بفهمی ائمه اطهار علیهمالسّلام چقدر به خدا نزدیک هستند، مثلاً میگوییم: این آدم دستش، چشمش، صورتش، پهلویش، نزدیکترین چیزها به او هستند.
ائمه اطهار علیهمالسّلام هم همینطوری هستند. یعنی اینقدر امتیازِ چهارده معصوم علیهمالسّلام بالاست که هیچ کس به آنها نمیرسد. لذا فرمودند:
“لَا يُقَاسُ بِنَا أَحَدٌ؛ (عیون اخبارالرضا)
: هیچ کس با ما قابل مقایسه نیست”.
خب باید هم اینطور باشد!
خداوند باید یک کسانی را در نظام خلقت خلق کند که اینها بیانگر تمام صفات کامل الهی باشند و همه با آنها خودشان را میزان کنند.
لذا «مِیزَانُ الْأعْمَال» امیرالمؤمنین علیهالسّلام است.
پس ائمه اطهار علیهمالسّلام نیکوترین نشانههای خدا هستند.
خب حالا میآییم به سورۀ مبارکه «أعلی».
میفرماید:
«سَبِّحِ؛
: تسبیح کن».
«اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَی؛
: اسم پروردگارت را تسبیح کن».
خدای تعالی نفرموده: «سَبِّحِ رَبَّكَ».
در جای دیگر از قرآن دارد ولی اینجا فرموده: «اسم پروردگار را تسبیحش کن».
یعنی چی؟
یعنی اسم پروردگار را پاک و منزه بدان.
رسول خدا اسم خداست. فاطمه زهرا اسم و نشانۀ خداست و همینطور تا آقا امام زمان ارواحنافداه نشانههای خدا هستند.
پس یعنی بگوییم: «سُبْحَانَ رسول خدا؟».
ما از کلمۀ «سُبْحَان» فکر میکنیم یعنی «خدا پاک و منزه است».
نه، «سُبْحَان» یعنی «اُسَبِّحُ».
اگر بگوییم: «سُبْحَانَ الله»، میشود «اُسَبِّحُ الله» یعنی «خدا را تسبیح میکنیم».
«تسبیح» هم یعنی «تنزیه» یعنی «پاک شمردنِ خدا».
خدا از هر نقصی پاک و مبرّی و مطهّر است.
خب این را برای خداوند میگوییم.
اما خدای تعالی میفرماید: اسمِ من یعنی علیبنابیطالب را هم پاک بدان.
«سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ» (الاعلی/١)
یعنی علیبنابیطالب یعنی امام زمان یعنی فاطمه زهرا علیهمالسّلام را باید پاک و معصوم بدانی.
ببین چه راحت میشود!
الآن این مطلب را من دارم میگویم؛ شاید در تفاسیر هم زیر این آیه، این مطلب را نبینید ولی در کلّ آیات و روایات هست.
«سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ» یعنی اسم پروردگارت را پاک و منزه بدان.
مثلاً امام رضا علیهالسّلام که اسم خداست؛ امام رضا علیهالسّلام را معصوم و پاک بدان. بیعیب و نقص بدان.
چون اگر آنها دیگر عیب و نقصی داشته باشند؛ هیچ ترازویی در عالم خلقت نداریم!
خدای تعالی هم که دیده نمیشود اما خداوند وجود مقدس چهارده معصوم علیهمالسّلام را خلق کرده و با اینها همه چیز سنجیده میشود.
لذا اینها ترازوهای الهی در نظام خلقت هستند.
میخواهی افکارت را ببینی درست است یا نه؛ باید بگذاری در ترازوی افکار اهل بیت علیهمالسّلام.
اخلاقت را میخواهی بسنجی که اخلاقِ درستی است یا نه؛ با اخلاق ائمه اطهار علیهمالسّلام مطابقت بده.
همینطور در مورد رفتار و کردار و اعمالت.
مثلاً الآن حاج آقای سعادتمند احکام میگفتند؛ «احکام» در بخش «اعمال» است.
یعنی عملت باید مطابق با عمل ائمه اطهار علیهمالسّلام باشد. تو نمیتوانی همینطوری برای خودت نماز بخوانی، بگویی: من نماز میخوانم.
بعد از خودت نماز دربیاوری!
پیغمبر اکرم صلّیاللهعلیهوآلهوسلّم میفرمایند: «همانطور که من نماز میخوانم، شما نماز بخوانید».
یعنی اعمالتان باید با من مطابقت داشته باشد. در عمل، پاکیزه باشید.
اخلاق و رفتار و کردار و گفتار و همه چیز باید الگوبرداری از معصومین باشد.
اگر آنها الگو هستند که هستند؛ آنها باید «مُسَبَّح» باشند یعنی پاکیزه و بیعیب و نقص باید باشند.
دقت کردید؟
این معنای «تسبیحِ اسم ربّ» است. اسم پروردگارت را پاکیزه بدان، تسبیح کن.
حالا این خیلی میدان دارد برای صحبت.
یک معنایش این است که: «اسم پروردگارت را بد معرفی نکن».
یعنی تو که میگویی شیعهٔ علیبنابیطالب هستم؛ شیعهٔ علی علیهالسّلام را بد معرفی نکن.
نگویند: این چه شیعهای است! این چه امام زمانیی است! این چه علوی است! این چه فاطمی است!
ما خودمان را به ائمه اطهار علیهمالسّلام نسبت میدهیم. باید با عملمان جایگاه و شخصیت امام را تسبیح کنیم.
یعنی فقط این نیست که بگویم: «من امام زمان ارواحنافداه را پاکیزه میدانم. حضرت زهرا سلاماللهعلیها را معصومه میدانم».
خب عملت چه میگوید؟
عملت که فاطمه زهرا سلاماللهعلیها را خوب جلوه نمیدهد!
این طرز حرفزدنت که به امام زمانی بودن نمیخورد!
این طرز معامله و کاسبیات در بازار، بیگانه است با امام زمان ارواحنافداه و همینطور سایر کارهایمان!
ببینید آیهٔ شریفه «سَبِّحِ اسْمَ رَبِّکَ الْأَعْلیٰ» معنایش اینطوری میشود.
حالا بحث در این مورد مفصّل است. زیاد نمیخواهم طولش بدهم.
در مورد «سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَی» میخواهم بیشتر توضیح بدهم، یک وقت اشتباه نفهمید که بعداً یک جایی این مطلب را بگویید، به شما بگویند: این چه حرفی است!
«اسمِ ربّ»، خودِ ربّ نیست.
در شبهای قبل خدمتتان عرض کردم: «ربّ» هم به خدا گفته میشود، هم به پدر و مادر گفته میشود چنانکه در قرآن آمده:
«رَّبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيَانِي صَغِيرًا؛ (أسراء/۲۴)
: خدایا! پدر و مادرم را رحمت کن همانطور که آنها من را تربیت کردند».
«ربّ» یعنی «مربیّ» یعنی «تربیتکننده».
منتها خداوند «رَبُّ الْأربَاب» است.
مثل اینکه میگوییم: «امام حسین ارباب است اما خداوند رَبُّ الأربَاب است».
یعنی خداوند تربیتکنندهٔ ائمه اطهار علیهمالسّلام است و بهوسیلهٔ ایشان بقیهٔ مخلوقات را تربیت میکند.
امیرالمؤمنین علیهالسّلام فرمودند:
“نَحنُ صَنائِعُ رَبَّنا وَالخَلقُ صَنائِعُ لَنا؛
: ما ساختههای پروردگارمان هستیم و مخلوقات در رتبهٔ بعد از ما، تربیتشدههای ما هستند”.
یعنی خدا بهوسیله ما بقیهٔ مخلوقات را تربیت میکند حتی ملائکه که فرمودند: «ما به ملائکه تسبیح را یاد دادیم».
“سَبَّحْنَا وَ سَبَّحْتِ مَلاَئِکِة؛
: ما تسبیح کردیم و ملائکه از تسبیح ما، تسبیح را یاد گرفتند”.
پس ما با منزه دانستنِ مقام چهارده معصوم علیهمالسّلام آنها را باید
هم پاکیزه بدانیم،
هم به زبان بیاوریم،
هم در عمل، آنها را پاک معرفی کنیم.
باید اخلاق و رفتارمان نشاندهندهٔ اخلاق و رفتار امام زمانمان باشد.
مرحوم آیتالله سیدمحمدباقر ابطحی در خواب، آقا امام زمان ارواحنافداه را زیارت کرد. عرض کرد: آقا! من چطوری به شما نزدیک شوم؟
حضرت به ایشان فرموده بودند: «عملت را عمل امام زمانت قرار بده».
ببین اگر امام زمان ارواحنافداه جای تو پشت فرمان ماشینت بودند؛ چطور رانندگی میکردند؟
به همین سادگی!
اگر امام زمان ارواحنافداه جای تو بودند، با همسرشان چطوری حرف میزدند؟ آیا مثل تو حرف میزدند؟!
یک سالی که به کاظمین مشرف شده بودیم؛ یک عربی یکدفعه فریادی کشید که من از فریادش وحشت کردم.
چنان سرِ ظاهراً خانمش بود، فریاد کشید که من وحشت کردم!
این بندهٔ خدا خانم هم مثل یک جوجه ترسیده بود.
این چه اخلاق و رفتاری است؟!
حالا که قدرت داری و مردی، بلاتشبیه بلاتشبیه مثل اسرائیل که کودککُش است، ضعیفکُشی میکنی؟
«اخلاقت را اخلاقِ شبیه امام زمانت بکن».
اینجا تو «سَبِّحِ اسْمَ» را درست انجام ندادی؟
تو باید «اسم پروردگارت» را که امام زمان ارواحنافداه است را پاک معرفی کنی.
تو نمایندهٔ امام زمان در میان مردم هستی که تو را امام زمانی میشناسند. تو را شیعه میشناسند. تو را پیرو اهل بیت علیهمالسّلام میشناسند.
دیشب عرض کردم: عزیزان! در غیبت آقا امام زمان عجّلاللهتعالیفرجهالشّریف ما مقصر هستیم.
این را بدانید هر روز که امام زمان ارواحنافداه ظهور نمیفرمایند؛ غیبتشان تمدید میشود.
یعنی خدای تعالی میخواهد همین فردا ظهور اتفاق بیفتد. ولی میبیند که ما آماده نیستیم.
باز میفرماید: فردا هم غیبت ادامه داشته باشد و به حضرت ولیعصر ارواحنافداه دستورِ ادامهٔ ناشناس زندگی کردن را میدهد. اجازه نمیدهد خودش را معرفی کند.
تا وقتی خداوند به حضرت یوسف اذن نداد، خودش را به برادرهایش معرفی نکرد. باید خداوند اذن میداد.
امام صادق علیهالسّلام هم همینطور میفرمایند: «امام زمانِ شما هم مثل حضرت یوسف است. تا خدا اذن به او بدهد».
ما میگوییم: خدایا! پس کِی اذن ظهور امام زمان ارواحنافداه را میدهی؟
خدای تعالی میفرماید: من منتظر شما هستم.
مثل دانشآموز به معلم میگوید: کِی به من نمرهٔ بیست میدهی؟
معلم میگوید: من منتظر درس و مشق تو هستم که انجام بدهی و به تو نمره بدهم.
حالا این دانشآموز میرود بازیهایش را میکند و میآید به معلم میگوید: پس کِی به من نمره میدهی؟
معلم هم میگوید: من منتظر تو هستم. دست از بازی کردن برداری و بیایی درس و مشقت را بنویسی!
الآن نزدیک ۱۲۰۰ سال غیبت امام زمان ارواحنافداه طول کشیده. ۱۴۰۰ سال است قرآن نازل شده. خداوند میفرماید:
« فَانْتَظِرُوا إِنِّي مَعَكُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرِينَ؛(یونس/٢٠)
: منتظر باشید. من هم با شما منتظرم».
خب این چه معنایی دارد که خدای تعالی میفرماید: «من منتظرم؟».
خدایا! منتظر چی هستی؟
منتظر شما.
اینقدر خداوند مهربان است که شبهای گذشته دربارهٔ حضرت یونس گفتم.
حضرت یونس بعد از ۳۳ سال زحمت و کتک خوردن از قومش، از اینها ناامید شد و برای قومش درخواست عذاب کرد.
خدای تعالی یک مقدار موعظهاش کرد. [روایت از امیرالمؤمنین علی علیهالسّلام است]
حضرت یونس گفت: خدایا! اینها ایمان نمیآورند.
اصرار کرد بر اینکه قومش را نفرین کند.
خدای تعالی هم فرمود: باشد من عذاب نازل میکنم. برو به آنها بگو.
حالا خدای تعالی با حضرت یونس کار دارد که قبلاً توضیح دادم.
وقتی که نهنگ، حضرت یونس را به محلّ عذاب قارون در آنجایی که قارون بعد از مرگش در دریای آتش عذاب میشد، برد؛ حضرت یونس مهربانی خداوند نسبت به قارون را دید.
آنجا حضرت یونس گفت: «خدایا! من به خودم ظلم کردم».
خدای تعالی به نهنگ امر کرد که او را به ساحل دریا بیندازد.
نهنگ حضرت یونس را به ساحل انداخت و درخت کدو برایش رویاند و بعد یک هفته جان گرفت.
بعد خدای تعالی یک کرم فرستاد که درخت را خشک کند. آفتاب به او تابید. تا حالا زیر سایه کدو بود. غذا میخورد و از آب آن درخت کدو میخورد.
حضرت یونس عرض کرد: خدایا! چرا درخت خشک شد؟
خداوند فرمود: تو از اینکه یک مقدار خورشید به تو تابیده، ناراحتی میکنی اما میخواستی با یک نفرین، ١٢٠هزار نفر را هلاک کنی؟!
حالا چرا خدای تعالی اینهمه صبر کرده؟
برای اینکه نمیخواهد ماها را هلاک کند.
اگر میخواست اینکار را بکند، زودتر میکرد. از همان موقع به امیرالمؤمنین علیهالسّلام دستور میداد شمشیرت را بکش و همه را از دم تیغ بگذران.
حضرت سیدالشهداء علیهالسّلام روز عاشورا نصرت و پیروزی برایشان نازل شد.
خداوند ملائکه را فرستاد. اجنه مؤمن آمدند. اجازه خواستند که: آقا اجازه بدهید ما همه اینها را ازبین ببریم.
[جن چون نامرئی است ولی جسم دارد. مثل این امواج که در این فضا هستند. جسم از آتشِ نامرئی]
حضرت فرمودند: «این جنگِ جوانمردانهای نیست که آنها شما را نبینند و شما آنها را ببینید. شما راحت همه را میکشید».
ببینید همانجا حضرت درس اخلاق و جوانمردی میدهند.
حضرت سیدالشهداء علیهالسّلام به ملائکه هم اجازه ندادند. چون حضرت رسول صلّیاللهعلیهوآلهوسلّم در خواب به ایشان فرموده بودند: «خداوند میخواهد تو را کشته ببیند».
چرا؟
برای یک هدف خیلی بزرگی.
خب همان موقع حضرت سیدالشهداء علیهالسّلام میفرمود: باشد.
اصلاً خدای تعالی برای ایشان تضمین کرد که مقامت حفظ میشود و مقامت دست نمیخورد.
ولی خدای تعالی یک درجه بالاتر میخواست به ایشان بدهد که الآن جای بیانش نیست.
خدای تعالی چرا اینهمه صبر کرده؟
١۴٠٠ سال صبر کرده میفرماید: «من منتظرم».
خب منتظر آن نسلی بود که امیرالمؤمنین علیهالسّلام را پای منبر رسول خدا صلّیاللهعلیهوآلهوسلّم دیدند با سر برهنه که شمشیر روی سرش گرفتند. ایشان را از خانه فاطمه زهرا سلاماللهعلیها کشانکشان آوردند که اگر بیعت نکرد، سرش را بزنند.
امیرالمؤمنین علیهالسّلام هم میدانستند که اینها اینکار را میکنند.
چون پیغمبر اکرم صلّیاللهعلیهوآلهوسلّم فرمودند: «اگر یاوری نداشتی، دست به شمشیر نبر و خودت را به کشتن نده».
یعنی اگر اینکار را میکرد؛ خودش را به کشتن میداد و خلاف امر خداوند بود.
همهجا نمیخواهند که معجزه کنند!
امروز هم آقا امام زمان ارواحنافداه همینطورند.
مثل حضرت موسی که «خَآئِفاً یَتَرَقَّبُ» بود. یعنی ترسان در آن شهر حرکت کرد. زده بود یکی از فرعونیها را کشته بود، دنبالش بودند.
«خَآئِفاً یَتَرَقَّب» برای حضرت موسی است.
درباره آقا امام زمان ارواحنافداه هم «وَالیَتَرَقَّبُ الخَائِف» یعنی «ترسان».
امام زمان ارواحنافداه ترس از چیزی ندارند. ترس از این دارند که فرمان خداوند زیر پا گذاشته شود.
فرمان خدا این است که تو حق نداری خودت را به کشتن بدهی!
هر وقت خداوند اذن داد مثل امام حسین علیهالسّلام میرود و به شمشیرها میگوید: ای شمشیرها مرا دریابید.
خدای تعالی منتظر آن نسل است.
منتظر نسل پایِ کار امام حسن علیهالسّلام است که اجابت نکردند.
منتظر نسل بعد از امام حسین علیهالسّلام است که اجابت نکردند.
بعد از آن هم آقا امام زمان ارواحنافداه.
من یک وقتی رفته بودم طرفهای دزفول. آنجا یک امامزادهای بود. پیرمردی را دیدم که تشرّفی نقل کرد.
میگفت: در وادیالسّلام نجف آقا امام زمان ارواحنافداه را زیارت کردم.
آقا امام زمان ارواحنافداه فرمودند: «از موقعی که جدّ ما را در کربلا شهید کردند؛ ما آواره بیابانها شدیم».
واقعاً هم همینطور است!
یعنی امام سجاد تا امام عسکری علیهمالسّلام وضعیتشان اینطوری بوده. حتی مأمون که امام رضا علیهالسّلام را آورده کنار خودش؛ حالت حبس خانگی و تحت کنترل بودن است تا حضرت را به شهادت رساند.
بقیه ائمه هم یا زندان بودند یا با آن وضعیتها زندگی کردند.
ای کاش حضرت موسیبنجعفر علیهالسّلام را آنطور زندانی نمیکردند. میگذاشتند حضرت بروند به بیابانها و مثل امام زمان ارواحنافداه آواره باشند اما در زندان آنطور اذیتشان نکنند.
امام هادی علیهالسّلام همینطور. امام عسکری عليهالسّلام همینطور. یکیک ائمه و امروز آقا امام زمان ارواحنافداه آواره بیابانها شدند.
امروز میخواستم دعای عهد را بخوانم. همین جمله اولش، حالم را منقلب کرد که میگوییم:
“اللّٰهُمَّ بَلِّغْ مَوْلانَا صَاحِبَ الزَّمان؛
: خدایا! برسان به مولای ما صاحبالزمان”.
“اَيْنَمَا کَانَ وَ حَيثُمَا کَانَ؛
: هر جا هست”.
این هر جا هست؛ یعنی نه اینکه آقا رفتند مسافرت و خوشگذرانی.
یعنی مثل حضرت مسلمبنعقیل، چه وضعی داشت حضرت مسلم؟
در کوچههای کوفه، ناشناس حرکت میکرد تا آنکه آن زن به ایشان آب داد و گفت: چرا به خانهات نمیروی؟
فرمود: من اینجا خانه و کاشانهای ندارم.
گفت: تو کی هستی؟
فرمود: من مسلمبنعقیل هستم.
پناهش داد و بعد جای ایشان را پیدا کردند و شهیدشان کردند.
امام زمان ارواحنافداه الآن این حالت هستند.
«اَيْنَمَا کَانَ وَ حَيثُمَا کَانَ» یعنی حضرت جای مشخص ندارند. دائم مجبور هستند جایشان را عوض کنند. دائم مجبور هستند ناشناس زندگی کنند. میترسند از اینکه فرمان خدا زیر پا گذاشته شود.
“اَيْنَمَا کَانَ وَ حَيثُمَا کَانَ؛
: آقاجان! هر جا تشریف دارید؛ خداوند به شما سلام من را برساند. من به شما دسترسی ندارم”.
در دعای ندبه میخوانیم:
“أَیْنَ بَقِیَّةَ الله؛
: آقاجان کجاست؟”.
«کجاست آن کسی که باید این کاخهای ستم را فرو بریزد؟».
این شبکههای دروغ را در هم بشکند. این شبکههای دروغِ فضای مجازی و ماهوارهها فروبریزند که افکار مردمِ دنیا را بهسوی باطل سوق میدهند.
حضرت ولیّعصر ارواحنافداه اینطوری آواره بیابانها هستند.
نکند ما شریک این حالتِ امام زمان ارواحنافداه باشیم؟
نکند من در غیبت امام زمان ارواحنافداه شریک باشم؟
این را بدانید بهخاطر غیبت امام زمان ارواحنافداه اسرائیل توانسته اینهمه آدم بکشد.
بهخاطر غیبت امام زمان ارواحنافداه جنگ جهانی اول و دوم به راه افتاده.
بهخاطر غیبت امام زمان ارواحنافداه اینهمه جنگها و کشتارها در طول این ١۴٠٠ سال اتفاق افتاده.
گناهش گردن کیست؟
انسان شریک میشود!
در روایات دارد که روز قیامت به یک شخصی یک شیشه خون میدهند و میگویند: این سهم تو از خونِ فلان شخص است که کشته شده.
میگوید: من آدم نکشتهام؟
میگویند: تو آدم نکشتی ولی سهیم بودی در ریخته شدن خون او. مثلاً آن قاضی قلم خواست؛ تو قلم برایش آوردی و قاضی، حکم قتل آن شخص را صادر کرد. تو در خون او شریک هستی. [بهعنوان مثال]
تویی که در غیبت امام زمان ارواحنافداه نقش داشتی؛ مثلاً ده تا از کسانی که در غزه کشته شدند، تو هم شریک هستی.
میگوید: مگر میشود اینطوری؟!
بله شده دیگر!
آنهایی که کاری میکنند اسرائیل جرأتِ جسارت پیدا کند، شریکند. این عربستان شریک است. آن امارات شریک است.
قتل، همش این نیست که مستقیم بروی سر انسانی را ببری. همینکه حکومتِ یک دولتی، سیاستی را در پیش میگیرد که دشمن جرأت میکند بیاید بمباران کند و این فجایع را به بار بیاورد؛ این تازه یک قطره از دریای مصیبتِ عصر غیبت است.
«عصر غیبت» هر لحظهاش هزاران مصیبت دارد. غیبت امام زمان ارواحنافداه باید خاتمه پیدا کند.
خدایا! ما چکار کنیم غیبت خاتمه پیدا کند؟
«سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى» میگوید: شما شیعیان باید کاری کنید که امام زمان ارواحنافداه از غیبت دربیاید.
چقدر سهم داری در اینکه غیبت امام زمان ارواحنافداه یک ثانیه یا یک روز کم شود؟
تو چند مرتبه برای ظهور امام زمان ارواحنافداه دعا کردی؟
چقدر چانهزنی کردی پیش خدا؟
امام زمان ارواحنافداه خودشان دعوت کردند که: «برای فرج من بسیار دعا کنید».
آیا تو برای فرج «بسیار» دعا کردی؟
بسیار دعا کردن چقدر است؟
روزی چند مرتبه برای خلاصی این زندانی از زندان دعا کردی؟
اگر بچهات را زندان کنند؛ شبانهروز میافتی پای نماز و دعا و صحیفه و ختم گرفتن و حدیث کساء خواندن.
غیر از این است؟
اگر بچهات زندانی شود، ختم نمیگیری؟ دعا نمیکنی؟ سر هر نماز چند مرتبه دعا نمیکنی؟
آنوقت امام زمانت حالت زندانی بودن دارد یعنی نمیتواند با شما ارتباط بگیرد. خدای تعالی او را فرستاده که ما را هدایت کند اما نمیتواند. دستش بسته است.
تو چقدر برای ظهورش دعا کردی؟
چقدر تلاش کردی؟
چقدر در زندگیات طوری حرکت کردی که غیبت امام زمان ارواحنافداه را کم کند؟
از مرحوم امام خمینی ره این جمله است که: «منتظرانِ مصلح، خود باید صالح باشند».
خیلی جملهٔ قشنگی است.
«تو اگر واقعاً منتظر آقا امام زمان هستی؛ خودت باید کارهایت درست باشد».
کوشش کنیم که وجود مبارک آقایمان امام زمان ارواحنافداه را کمک کنیم.
آقا امیرالمؤمنین علیهالسّلام فرمودند: مرا کمک کنید.
همینکه خوشاخلاق باشی، کمک میشود به ظهور امام زمان ارواحنافداه.
امروز برای یک کسی مثال میزدم، میگفتم: فرض کن یک قالی بزرگی، هشت میلیارد گره دارد. این مَثل تکتک آدمهایی است که روی کرهٔ زمین زندگی میکنند.
خدا همه اینها را برای بهشت خلق کرده ولی بعضی از اینها خودشان میخواهند جهنمی باشند.
آقا امام زمان ارواحنافداه میخواهد تمام گرههای این قالی درست شود.
یعنی من یک گرهش هستم. شما یک گرهش هستی. او یک گرهش است. ماها همه با هم این قالی را نقش میدهیم و زیبایش میکنیم.
بشرِ کره زمین، شکل انسانیت پیدا میکند وقتیکه تمام این گرهها سر جای خودش باشد.
تو یک گرهش هستی. تو کمک کن آقا امام زمان ارواحنافداه روی تو گره نداشته باشند. گره از کار امام زمانت بر نفسِ خودت باز کن. یعنی نفس خودت را تربیت کن.
به نفس خودت ميدان نده هر چه دلش میخواهد بتازاند. هر حرفی دلش میخواهد بزند. هر چیزی دلش میخواهد بخورد. سر مردم کلاه بگذارد.
تو که یک گره از این فرشِ مثالی هستی؛ بگذار امام زمان ارواحنافداه بفرماید: الحمدالله! این گره باز شد. این شیعه من، این دوست من کمک کرد حداقل بارِ او از روی دوش من کم شود.
“أَلسَّلَامُ عَلَيْكِ یَا بِنتَ رَسُولَ الله”
از حضرت زهرا سلاماللهعلیها کمک بخواهیم که بیبی فاطمه زهرا سلاماللهعلیها ما را در راه یاری امام زمانمان کمک بفرمایند.
“السَّلامُ عَلَی الصِّدِّیقَةُ الشَّهِیدَةُ فَاطِمَةَ الزَّهرَاء بِنتَ رَسُولَالله، ألْمَخفِیَّةِ قَبْرِهَا، الْمَجْهُولَةِ قَدْرَهَا، ألْمَغصُوبَةِ حَقَّهَا، ألْمَقتُولَةِ وَلَدَهَا”
همهجور ظلمی به فاطمه زهرا سلاماللهعلیها کردند. حقش را گرفتند. همسرش را با آن وضعیت میخواستند به شهادت برسانند. فرزندانش را میخواستند به شهادت برسانند. خانهاش را آتش بزنند.
خدا رحم کند به ما شیعیان اهل بیت که دشمنان اینهمه ظلم و جنایت بر سر ما وارد میکنند.
دعا کنیم حرم مطهر عمه امام زمان ارواحنافداه زینب کبری و حضرت رقیه خاتون علیهماالسّلام هتک حرمت نشود.
بعضی از عزیزان ناراحت بودند گریه میکردند. من دلداریشان دادم، گفتم: همانطوری که حضرت زینب سلاماللهعلیها را به اسارت بردند؛ حالا اگر به بارگاهش یک وقت خداینکرده جسارت کنند، از اسارتشان که بالاتر نیست!
حتی اگر بارگاه مطهرش را خداینکرده زبانم لال تخریب کنند؛ بالاتر از تخریب قبور ائمه بقیع علیهمالسّلام نیست!
خدا دل آقایمان امام زمان ارواحنافداه را با مژده فرجش شاد کند.
“أَلسَّلَامُ عَلَيْكَ یَا مَظلُوم يَا صَاحِبَ الزَّمان”
باید روضه مظلومیت آقایمان امام زمان ارواحنافداه را بخوانیم.
آن غریبی که غریبانه زندگی میکند. درد هر یک از شیعیانش درد اوست و دلش را به درد میآورد.
شما وقتی گرفتاری پیدا کنید، امام زمان ارواحنافداه مثل پدری که از گرفتاری فرزندش غمگین میشود؛ تحت فشار قرار میگیرد.
«عَزِيزٌ عَلَيْهِ مَا عَنِتُّمْ؛ ﴿توبه/۱۲۸﴾
: به رنج افتادنتان بر پیغمبر دشوار است».
این صریح آیه قرآن است. امام زمان ارواحنافداه هم جانشین جدشان هستند. همین حالت را دارند.
عزیزان! سعی کنیم در زندگیهایمان با دست خودمان غم به دل امام زمانمان وارد نکنیم.
“صَلَّى اللَّهُ عَلَيْكَ یَا مَظلُوم يَا صَاحِبَ الزَّمان”
۶ جمادیالثانی ١۴۴۶
١٨ آذر ١۴٠٣
